Και ναι λοιπόν διαδικτυακέ μου φίλε,
επιτρέπεται να αντιγράψεις κείμενα αυτού του blog,
αρκεί να κάνεις σαφή αναφορά στη πηγή:

didaskw.blogspot.com

Καλό διάβασμα...

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Δυσλ3ξία


Το περιστατικό που θα περιγράψω παρακάτω δεν είναι πρόσφατο. Συνέβη πριν από περίπου δύο χρόνια, την εποχή που με το βιογραφικό στη τσάντα και το άγχος στο κεφάλι περνούσα από διάφορα ιδιωτικά σχολεία της χώρας προσπαθώντας να βρω δουλειά. Δεν ήταν εύκολη περίοδος, υποθέτω όλοι έχουν περάσει ή περνάνε κάτι παρόμοιο.

Τέλος πάντων, ένα πρωινό βρέθηκα να συνομιλώ ("και καλά" συνομιλία: συνέντευξη για δουλειά ήτανε...) με τον ιδιοκτήτη ενός από τα ιδιωτικά σχολεία της χώρας. Κάποια στιγμή ο αξιότιμος κύριος ιδιοκτήτης σχολίασε το βιογραφικό μου: "παρατηρώ ότι έχετε συμμετάσχει και σε κάποια σεμινάρια σχετικά με τις μαθησιακές δυσκολίες".

"Ναι", απάντησα εγώ, σκεπτόμενος ότι θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ το σχόλιο του και να δείξω ότι έχω και κάποιες ευαισθησίες στα περί μάθησης. Είπαμε, συνέντευξη ήταν...

Δεν πρόλαβα να εκμεταλλευτώ τίποτα. Το σχόλιο από την άλλη πλευρά έπεσε σαν κεραυνός το καταμεσήμερο: "Ξέρετε, είχαμε κι εμείς ορισμένες περιπτώσεις μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες, αλλά ευτυχώς το αντιληφθήκαμε αρκετά νωρίς και ... τους διώξαμε".


Πάγωσα.


Σκέφτηκα ότι ουσιαστικά εγώ είμαι τυχερός, αφού στην τελική μπορώ να επιλέξω αν θέλω να εργαστώ δίπλα σε τέτοιες απόψεις. Οι άτυχοι είναι όλοι όσοι έχουν δυσλεξία και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υφίστανται τις ηλίθιες επιπτώσεις αυτών των απόψεων.

Το θέμα λοιπόν αυτού του post είναι η δυσλεξία.


Η δυσλεξία μάλλον είναι η βασίλισσα στο παράξενο βασίλειο που ονομάζεται "μαθησιακές δυσκολίες". Ο όρος είναι αρκετά σαφής: μιλάμε για εμπόδια στο να μαθαίνεις. Και κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστον σοβαρό, είτε είσαι αυτός που το υφίσταται, είτε βρίσκεσαι δίπλα του...

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι αυτή τη στιγμή, κανένας δεν ξέρει τί πραγματικά είναι δυσλεξία ή τί την προκαλεί.

Δεν ξέρουμε λοιπόν ακριβώς τί είναι η δυσλεξία.

Δε μασάμε όμως.

Το μπουκάλι μισογεμάτο.

Μπορεί να μην είμαστε σίγουροι για την αιτία, έχουμε όμως προχωρήσει αρκετά στο τί συνιστά "υποψήφιο σύμπτωμα" ενός δυσλεκτικού. Μεγάλες, ας πούμε, διασημότητες σε αυτό το σταρ σίστεμ συμπτωμάτων δυσλεξίας είναι η σύγχιση ανάμεσα σε συγκεκριμένα γράμματα ή αριθμούς (όπου "3", διαβάζω "ε" κτλ.) και η έντονη δυσορθογραφία.

Αναφέρομαι σε "υποψήφια" συμπτώματα γιατί έχουμε σιγουρευτεί πια ότι δεν υπάρχει κάποια "λίστα" συμπτωμάτων, τα οποία στο σύνολο τους να εμφανίζονται σε όλους τους δυσλεκτικούς. Για κάποιο λόγο, κάθε δυσλεκτικός εγκέφαλος (ελπίζω να μη με κυνηγήσει κανείς για τον όρο) έχει "διαλέξει" κάποιο ή κάποια από αυτά τα συμπτώματα.

Αλλάζω ρότα. Κυρίως γιατί πιστεύω πως όταν το παρακάνουμε με την αναφορά σε "συμπτώματα", προωθούμε μια εικόνα της δυσλεξίας που θυμίζει αρρώστια.

Δεν είναι όμως κάτι τέτοιο.


Προτιμώ να σκέφτομαι τη δυσλεξία σαν ιδιαίτερο τρόπο μάθησης. Και για να πω την αλήθεια, έχω την πεποίθηση ότι αρκετοί "ειδικοί" θα συμφωνήσουν μαζί μου.

"Λίγη σαφήνεια παρακαλώ", βροντοφωνάζει κάπου εδώ ο αναγνώστης.

Εξηγούμαι λοιπόν: Το σίγουρο είναι ότι οι δυσλεκτικοί δεν τα πάνε καλά με τις λέξεις. Βάζω στοίχημα πως όποτε βάζουν μπροστά τη φαντασία τους (κάτι που, σημειωτέον, το κάνουν πολύ καλύτερα από τους μη δυσλεκτικούς), συμπεριλαμβάνουν στις σκέψεις τους εν ψυχρώ δολοφονίες όλων των βιβλίων που δεν έχουν εικόνες και όλων των οδικών ταμπέλων που έχουν λέξεις αντί για σχήματα...

Θα προτιμούσαν δηλαδή να ζουν σε ένα κόσμο όπου οι λέξεις δεν θα είχαν τόσο μεγάλη σημασία στη μεταφορά πληροφορίας. Και αν μιλήσουμε για μαθητές (καιρός ήτανε...), σίγουρα θα προτιμούσαν να πηγαίνουν σε ένα σχολείο όπου τον κεντρικό ρόλο στη μάθηση δεν θα τον έπαιζαν τα κείμενα αλλά οι εικόνες, είτε αυτές ήταν τυπωμένες στο χαρτί είτε προέρχονταν από βιώματα μέσα στην τάξη.

Δεν είναι κατώτεροι λοιπόν, αγαπητέ μου ιδιοκτήτη του περήφανου ιδιωτικού σχολείου, οι άνθρωποι που έχουν δυσλεξία.

Απλώς μαθαίνουν διαφορετικά.

Και είναι και αρκετά άτυχοι, αφού αναγκάζονται να μορφώνονται σε σχολεία που δεν είναι σχεδιασμένα να ανταποκρίνονται στον δικό τους τρόπο μάθησης.

Τι να πω, ελπίζω απλά να είναι αρκετοί αυτοί που θα σταθούν στο πλευρό τους...

Update: Για όσους θέλουν να ψάξουν λίγο παραπάνω το ζήτημα των μαθησιακών δυσκολιών, μια πολύ καλή λίστα με σχετικό υλικό υπάρχει στο blog του Οδυσσέα

ΥΓ. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν θεωρώ ότι αντιμετωπίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην εκπαίδευση τη δυσλεξία με τον τρόπο που το κάνει ο προαναφερθείς ιδιοκτήτης. Για παράδειγμα, αισθάνθηκα πολύ καλύτερα, όταν διαπίστωσα ότι στο σχολείο που τελικά προσλήφθηκα οι μαθησιακές δυσκολίες περισσότερο "αγκαλιάζονται" παρά "διώχνονται"...

buzz it!

7 σχόλια:

Ifigenia είπε...

Νά σαι καλά! Αισθάνομαι μια κάποια αισιοδοξία όταν ανακαλύπτω εκπαιδευτικούς με τις δικές σου ευαισθησίες στην εκπαίδευση.
Και για να εξηγούμαι: Η κόρη μου είναι δυσλεκτική. Προφανώς το κληρονόμησε από τον πατέρα της, ο οποίος "πετάχτηκε έξω" από το εκπαιδευτικο΄σύστημα ήδη από το γυμνάσιο, γιατί θεωρήθηκε ότι "δεν παίρνει τα γράμματα".
Σαν μη δυσλεκτική αγωνίζομαι κοντά της κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για το σχολείο. Να αισθανθώ τη δυσκολία της. Να καταλάβω πως σκέφτεται, πώς μπορεί να μάθει. Θα είναι άδικο να μην μπορέσει να κάνει αυτό που θέλει εξ αιτίας αυτής της δυσκολίας.
Έχετε το νου σας δάσκαλοι. Εκεί θα κάνετε πραγματική σχέση και θα δείτε "καρποφορία".. Οι "καλοί" μαθητές θά ναι καλοί παντού και με οποιονδήποτε.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Astropeleki είπε...

Λοιπόν, αγαπητέ! Δεν έχασα χρόνο και αμέσως σε επισκέφτηκα. Το γεγονός που περιγράφεις σε αυτό το θέμα με τάραξε! Έμεινα με το στόμα ανοιχτό! Η συμπεριφορά του κυρίου ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ, που το έπαιξε "γαλονάς" προσβάλλει τον κλάδο των εκπαιδευτικών. Θα έπρεπε να ντρέπεται για τον τρόπο που αντιμετώπισε τα δυσλεκτικά παιδιά αντί να τον ενδιαφέρει μόνο το image του σχολείου του και αν θα είναι, φαντάζομαι, high class society! Για να το πω λαϊκότατα, ΜΠΟΥΡΔΕΣ.
Δεν ξέρω γιατί υπάρχει τέτοιος ρατσισμός... Πάντως στο χέρι μας είναι να ενημερώνουμε τους γονείς ότι η Δυσλεξία δεν είναι κάποια σοβαρή "ασθένεια"... Βλέπω πολλούς γονείς που ανησυχούν πολύ αν αντιληφθούν κάποιο τέτοιο πρόβλημα. Προσωπικά τους καθυσηχάζω και τον εξηγώ πως δεν είναι κάτι σοβαρό, πως με κατάλληλες ασκήσεις, δραστηριότητες και με πολύ αγάπη και ενδιαφέρον για το παιδί, όλα διορθώνονται ή τουλάχιστον, σταδιακά, ακόμη και αν πάρει κάποιο χρονικό διάστημα, όλα θα διορθώνονται. Ο ασθενής θα ζήσει, ξέρετε, κύριοι και κυρίες!

Xrysostomos είπε...

Χαίρομαι κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί βλέπω ότι και οι δύο σας έχετε πάρει πολύ καλά χαμπάρι το σημείο-κλειδί (κατα τη γνώμη μου) στη συμπεριφορά μας απέναντι στη δυσλεξία.

Οτι δηλαδή δεν είναι μια αρρώστια, αλλα ένας διαφορετικός τρόπος να μαθαίνει κανείς.

@ifigenia
δεν ξέρω σε ποιο βαθμό στέκεσαι δίπλα στη κόρη σου στη διάρκεια της προετοιμασίας της για το σχολείο, σημείωσε όμως ότι η άποψη μου είναι ότι θα πρέπει (όσο περνάει ο καιρός και συχνότερα) να την αφήνεις να προσπαθεί μόνη της. Ακόμη κι αν την πάθει καναδυο φορές - δεν χάθηκε κι ο κοσμος!

Μόνο αν εμπιστευτεί τις όποιες δικές της δυνάμεις θα τις χρησιμοποιήσει καλύτερα...

@astropeleki
Υπάρχουν πάντως και διευθυντές που χειρίζονται πολύ καλά το ζήτημα, χωρίς κανένα ίχνος ρατσισμού, έτσι δεν είναι;

Ifigenia είπε...

Πραγματικά Χρυσόστομε, αυτή είναι η "γραμμή" μου. Όχι οι βαθμοί, αλλά το να είναι αυτόνομη και να να μη χάσει λόγω της δυσκολίας το έμφυτο κίνητρο για μάθηση. Έχουμε όλοι να αντιμετωπίσουμε βέβαια ένα σύστημα που παραφορτώνει τα παιδιά. (Έχω στο νου μου το καινούργιο βιβλίο Μαθηματικών της Β' Δημ. που τα πέρναγε από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να έχουν προλάβει να εμπεδώσουν τα προηγούμενα).
Και βέβαια τους απίστευτους τύπους σαν το διευθυντή που ανέφερες!

Astropeleki είπε...

Υπάρχουν διευθυντές και διευθυντές, δάσκαλοι και δάσκαλοι. Αν είναι δυνατόν όλοι να είμασταν ίδιοι και πόσο μάλλον ρατσταί!
Υπάρχουν οι ρατστές, υπάρχουν οι αδιάφοροι, υπάρχουν οι ευσυνείδητοι, υπάρχουν οι ευαίσθητοι. Θέλω να πιστεύω πως στις 2 τελευταίες κατηγορίες ανήκει το μεγαλύτερο ποσοστό!

@Ifigenia ή προσπάθεια μετράει! Η κορούλα σου πρέπει να προσπαθεί και ακόμη και αν θέλει να τα παρατήσει, πρεπει να είσαι από πάνω της και να την εμψυχώνεις.΄Αυτά τα πράγματα δεν θέλουν αυστηρότητες, θέλουν ενδιαφέρον, αγάπη και προσοχή στον τρόπο που εκφράζεται το άτομο. Όλα θα πάνε καλά! Μην ανησυχείς!

Ανώνυμος είπε...

Έπεσα στα χέρια ειδικών που με απροσανατόλισαν και με ξεπουπούλιασαν οικονομικά.

Έχω μια κόρη 14 ετών που έχει μαθησιακές δυσκολίες. Δεν γράφει στραβά ή ανάποδα, διαβάζει κανονικά, δεν μπορεί να μάθει/ αποστηθίσει/ συλλέξει σημαντικά στοιχεία/ συνοψίσει/ επιλέξει κυριότερά του (ο,τιδήποτε φανταστείτε) μπροστά σε μια σελίδα βιβλίου του σχολείου, κυρίως ιστορίας ή γεωγραφίας.
Λόγω της δυσκολίας της σε κάθε σχολείο επιλέγει να κάνει παρέα μόνο με προβληματικά/ παραβατικά παιδιά και μας φέρνει πάντα μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα που μας σπρώχνουν σε απελπισμένες πράξεις (αλλαγή σχολείου, αλλαγή "ειδικών" κλπ). Ότι χαρίσματα έχει φροντίζει με κάθε τρόπο να τα εξαφανίσει, προκειμένου να μη διαφέρει στην προβληματική φίλη της (φρόντισε να ξεχάσει τα πορτογαλικά της, αποπειράται να κάνει το ίδιο στα γαλλικά της, στράβωσε τα μπροστινά της δόντια για να βάλει σιδεράκια όπως η φίλη της, καθόταν με τα γόνατα να συγκλίνουν προς τα μέσα και να ενώνονται ώστε να στραβώσουν ενώ η ίδια παλιάέτρεχε με τα δυνατά πόδια της σαν δρομέας, προσπαθεί σε πάρτυ να τρώει τούρτα ενώ τη σιχαίνεται κλπ).

Έχει μεγάλη κλιση στο μπαλέτο και στο πιάνο (όπου μαθαίνει και προετοιμάζει περισσότερα από ότι της δίνεται κλπ) Μακάρι να υπήρχε ένας κόσμος που να μπορούσε να αξιοποιήσει αυτά τα ταλέντα χωρίς να χρειάζονται και οι λοιπές γνώσεις. Δυστυχώς έχω παρακολουθήσει προφορικές εξετάσεις του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθαριστριών από το δημόσιο και για λόγους συναγωνισμού τις ρώταγαν τι γνωρίζουν για τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Οι θεραπευτικές εισηγήσεις των ειδικών στα χέρια των οποίων έπεσα και με αφαίμαξαν ήσαν (δεν είναι όλες οι απόψεις του ίδιου ατόμου):

- Δεν έχει δυσλεξία (Λες και υπάρχει ένας διαχρονικά ισχύων ορισμός της δυσλεξίας.Και εγώ είχα δυσλεξία τα χρόνια μου και την αντιμετώπισαν με το ξύλο και τον εξευτελισμό).

- Θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητά της μόνο. (Δεν μου απαντάνε όμως στο ερώτημά μου "Δέστε δημοσίευμα της Καθημερινής υπάρχουν ορισμένες μέθοδοι για να μαθαίνουν τα δυσλεκτικά παιδιά. Γιατί αυτές τις μεθόδους να τις ανακαλύψουμε εμείς -μαζί με τους κατάλληλους ειδικούς - όταν η κόρη μου θα είναι 26 ετών και όχι τώρα;

- Αφήστε τη να μείνει στην ίδια τάξη. Καλό θα της κάνει( Όμως εγώ έχει διαβάσει διάφορα βιβλία και άρθρα για τη δυσλεξία, και πουθενά δεν λέει ότι θεραπεύεται με το να μείνει το παιδί στην ίδια τάξη).

- Πηγαίνετε στον τάδε που είναι ειδικός στο να προετοιμάζει δυσλεκτικά παιδιά στο σχολείο και στο τέλος τους περνάει η δυσλεξία. Πήγα και πέρασα τη χρονιά με άθλιες συνθήκες. Ο ειδικός κάθε φορά απήύδηζε προσπαθώντας να της μάθει κάτι, δεν τα κατάφερνε, έλεγε ότι η κόρη μου κουράστηκε και "έχει κατεβάσει τα ρολλά" και μου έδινε μερικές σελίδες γεμάτες με κείμενο το οποίο εγώ ο μή ειδικός θα αναλάμβανα να της τα περάσω στο μυαλό -σαν να ήταν ένα φάξ - προτού κοιμηθεί το βράδυ.

- Να κάνετε οικογενειακή θεραπεία. Εσείς η κόρη σας και η γυναίκα σας. Θα είμαι εγώ και ένας άλλος συντονιστής. Γιατί ο άλλος (ο μπακαλόγατος); Γιατί έτσι γίνεται η ομαδική θεραπεία. Μπορείτε κυρία μου να μου δείξετε σε ένα από τα βιβλία της ομαδικής θεραπείας που έχετε στη βιβλιοθήκη σας να αναφέρει ότι θα υπάρχει και δεύτερος θεραπευτής; Έτσι γίνεται στην Ελλάδα. Και τι με αυτό; Και στη Βραζιλία σε ορισμένες περιοχές κάνουν βουντού. Πόσο θα κοστίσει; 140 η συνεδρία (70 αυτή και 70 ο ειδικευόμενος μπακαλόγατος). Τι λέτε κυρία μου;(Και η θεραπεύτρια καπνίζει σαν φουγάρο μπροστά στην κόρη μου χωρίς να ζητάει συγγνώμη ή άδεια, παρόλο που απαγορεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Σκέψου να προστεθεί και ο μπακαλόγατος που να καπνίζει τσιμπούκι!)
- (στη γυναίκα μου) Να μετάσχετε σε ομαδική θεραπεία (σε ένα κατερειπωμένο σπίτι). Θα είναι γονείς παιδιών; Όχι αποκλειστικά, μπορεί μερικοί να είναι γονείς αλλά μπορεί και να μην είναι. Θα το σκεφτώ. Προτού φύγετε, παρακαλώ να με πληρώσετε. 150 Ευρώ. Θα σας ετοιμάσουμε την απόδειξη την επόμενη βδομάδα, να τη ζητήσετε από την κυρία Βάνα.

- Δεν έχει μαθησιακά προβλήματα. Είναι ιδιοφυϊα η κόρη σας. Εσείς οι γονείς έχετε πρόβλημα. Θα πρέπει να κάνετε ατομικές θεραπείες ο καθένας σας. Και η κόρη μας; Η κόρη σας δεν έχει τίποτα. 120 Ευρώ. Θα μου δώσετε απόδειξη; Όχι, δεν δίνω αποδείξεις, είμαι πανεπιστημιακός. τότε και εγώ δεν πληρώνω. Μα μου φάγατε την ώρα.. Λυπάμαι. Ωραία θα σας δώσω απόδειξη για 30 ευρώ. Τότε και εγώ θα σας πληρώσω 30 ευρώ.

Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου δώσετε κάποια κατεύθυνση ως προς το τι να κάνω; Η κόρη μου με τόσες επισκέψεις και τέτοια παραπληροφόρηση δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει. Ακόμα και αν είμαστε φοβεροί εγκληματίες η γυναίκα μου και εγώ (φανταστείτε με να είμαι σαν τον Αυστριακό!), πάλι υπάρχει υποχρέωση των ειδικών να τη βοηθήσουν σήμερα και όχι όταν γίνει 26 ετών. Οι ειδικοι της έχουν βάλει στο μυαλό ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στις σχέσεις μας και γι' αυτό εκείνη δεν μπορεί να μάθει τη μετάφραση των Αρχαίων.

Φυσικά (στην Ελλάδα πάντα έχουμε συμβουλές και επιχειρήματα) μπορεί να πεί κανείς «γιατί δεν πάτε σε κάποιο ειδικό κέντρο του δημοσίου για τα παιδιά που έχουν μαθησιακά προβλήματα;» Σε αυτούς τους φορείς αν δοκιμάσετε να τηλεφωνήσετε για να κλείσετε ραντεβού, θα πάρετε την απάντηση ότι έχετε σειρά προτεραιότητας για να σας δουν μετά από ένα χρόνο. Δοκιμάστε!

Αν προσφύγετε στο Συνήγορο του Πολίτη σας απαντούν ότι α) "ναι μεν η ιατρική περίθαλψη είναι συνταγματικό σας δικαίωμα, αλλά εδώ υπάρχει αντικειμενική αδυναμία, όπως δηλώνουν οι συγκεκριμένοι φορείς", β)"μπορείτε να κάνετε αγωγή αποζημίωσης κατά του δημοσίου για παραλείψεις των οργάνων του, με βάση το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα εάν θεμελιώσετε τη βλάβη που υπέστη η κόρη σας από την παράλειψη...

Η αγωγή εκδικάζεται μετά από 3 1/2 με 4 χρόνια και αν υπολογίσουμε ότι στην καλύτερη περίπτωση κερδίσετε, το δημόσιο θα κάνει έφεση και αναίρεση οπότε μπορείτε να έχετε την απόφαση που θα σας δικαιώνει τελεσίδικη μετά από 7-8 περίπου χρόνια.

Βέβαια δεν είναι εύκολο να έκτέλέσετε απόφαση κατά του δημοσίου, οπότε μπορείτε να προσφύγετε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργο), αλλά θα πρέπει να προσέξετε να ασκήσετε την προσφυγή εντός 6 μηνών από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης (μετά από αναίρεση κλπ). Η εκκρεμοδικία κρατάει περίπου 8-10 χρόνια και μάλλον θα κερδίσετε την υπόθεση με μια συμβολική αποζημίωση, εκτός αν στο μεταξύ ο αρμόδιος φορέας αποφασίσει να καλέσει την κόρη σας για εξέταση..".

Xrysostomos είπε...

@ ανώνυμος
"μπορείτε να μου δώσετε κάποια κατεύθυνση ως προς το τι να κάνω;"

Όχι. Δεν αισθάνομαι ότι γνωρίζω τόσα πολλά ώστε να έχω τη σιγουριά να δίνω κατευθύνσεις σε ζητήματα που επηρεάζουν τόσο πολύ τη ζωή άλλων. Λυπάμαι.

Πόσο μάλλον όταν δεν γνωρίζω ούτε την κόρη σας ούτε εσάς. Σηκώνω τα χέρια ψηλά...

Ένα μόνο σχόλιο. Έχει μεγάλη σημασία το ότι έχετε βρει ότι έχει ταλέντο στο μπαλέτο και στο πιάνο. Άλλοι γονείς δεν εχουν καν καταφέρει να ανακαλύψουν τα ταλέντα των παιδιών τους.

Όταν διάβασα για το ταλέντο της μικρής σε μπαλέτο και πιάνο, μου ήρθε στο μυαλό η ομιλία ενός τύπου που λέγεται ken robinson (θα τη βρείτε σε αυτή τη δημοσίευση). Εκεί περιγράφεται η περίπτωση μιας κοπέλας που είχε ταλέντο στο χορό και μέχρι να το καταλάβει, όλοι θεωρούσαν ότι έχει κάποιο πρόβλημα...

Ρίξτε μια ματιά στην ομιλία αυτή.

Είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι οι μαθησιακές δυσκολίες δεν "γιατρεύονται": ότι απλά πρέπει ο καθένας να μάθει να ζει με τις μαθησιακές δυσκολίες που έχει.

Με αυτή τη λογική, είναι προτιμότερο να προσπαθείς να ζήσεις με ένα τρόπο που σου είναι δύσκολος παρά να προσπαθείς να αλλάξεις κάτι που δεν πρόκειται να αλλαχτεί.

Τα δημοφιλεστερα μαθηματα