Τρεχάτε ποδαράκια μου!

Σε προηγούμενη δημοσίευση του, το ιστολόγιο "Ας μπούμε σε μια τάξη" είχε αναφερθεί στο διαγωνισμό "Μάγοι της Επιστήμης: 1ος Διαγωνισμός Επιστημονικού Πειράματος
Επικοινωνία, Παιδί & Μάθηση"

δεν κρατιέμαι: μου τη δίνουν οι μακροσκελείς τίτλοι!

Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα διαγωνισμό που απευθύνεται σε νέους επιστήμονες και καθηγητές, αλλά κυρίως σε παιδιά και νέους, που θέλουν να αναδείξουν το ταλέντο τους στην πραγματοποίηση και επίδειξη κάποιου επιστημονικού πειράματος (περισσότερες πληροφορίες εδώ).

Το μυαλό μου είχε 100% ξεπεράσει το συγκεκριμένο διαγωνισμό, θεωρώντας ότι η προθεσμία υποβολής αιτήσεων έχει περάσει (αρχικά είχε ανακοινωθεί ως προθεσμία το τέλος του Γενάρη 2008).

Σχεδόν κατά τύχη έμαθα ότι έχει δοθεί παράταση της προθεσμίας.

Εκπρόθεσμοι ελληνάρες, ήρθε η ώρα να δηλώσετε συμμετοχή! Τρίψτε το μυαλό σας και βρείτε ένα ενδιαφέρον πείραμα: έχετε ακόμη μια βδομάδα καιρό (29 Φεβρουαρίου)!

Καλή επιτυχία!

Μαθησιακές δυσκολίες & ανθρώπων τιμωρίες

Για λόγους που μάλλον γίνονται προφανείς στη συνέχεια αυτής της δημοσίευσης, δεν χρησιμοποιώ πραγματικά ονόματα.

Λοιπόν. Συνάντηση με τους γονείς των μαθητών.

Μπροστά μου κάθεται μια νεαρή κυρία. Είναι η μαμά της Νατάσας, μαθήτριας της Α' Γυμνασίου.

Και να μην πολυλογώ η Νατάσα είναι αστέρι.

Σε κάθε μάθημα εκεί, φιλότιμη (αυτό δεν με τρελαίνει και πολύ), διαβασμένη (αυτό δεν με τρελαίνει καθόλου), με κάτι μάτια να ξεχειλίζουν ενδιαφέρον για όσα λέγονται στη τάξη (αυτό είναι που με τρελαίνει), με φοβερές ερωτήσεις που δείχνουν ότι κάποιος "ψάχνεται", με έξυπνες απαντήσεις που δείχνουν ότι κάποιος σκέφτεται, με, με, με...

Κι εγώ φυσικά δεν αργώ να περιγράψω την εικόνα που έχω για τη Νατάσα στη σιωπηλή μητέρα.

Περιμένω χαμόγελο υπερηφάνειας. Ακόμα περιμένω.

Αντί αυτού, ερώτηση:


- Για τον Μιχάλη, τί εικόνα έχετε;


- Ποιον Μιχάλη;


- Τον Μιχάλη, από τη Ε' δημοτικού.


- Τον Μιχάλη τον Ευθυμίου;


- Ναι.


- Ο ΜΙΧΑΛΗΣ είναι αδερφός της Νατάσας;


- Ναι...

Και τώρα εξηγούμαι. Φυσικά και ήξερα ότι ο Μιχάλης και η Νατάσα έχουν το ίδιο επίθετο. Είναι όμως ένα επίθετο αρκετά συνηθισμένο, οπότε το θεώρησα συνωνυμία. Προς τα εκεί με έσπρωξε το γεγονός ότι ο Μιχάλης και η Νατάσα είναι δύο ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά παιδιά λες και υπάρχουν όμοια παιδιά - τέλος πάντων.

Στην αργκό των εκπαιδευτικών, η Νατάσα είναι "αστέρι" αυτό το είπα.

Στην αργκό των εκπαιδευτικών, ο Μιχάλης είναι "πολύ δύσκολη περίπτωση".

Δύσκολη περίπτωση, όχι επειδή είναι τίγκα στις μαθησιακές δυσκολίες. Κυρίως επειδή αυτό "του έχει βγει" σε μια συμπεριφορά που με τον τρόπο της ουρλιάζει "υπάρχω και εγώ!"

Ο Μιχάλης φωνάζει χωρίς φαινομενικο λόγο. Ο Μιχάλης σηκώνεται καταμεσής του μαθήματος από τη θέση του και περπατά στη τάξη. Ο Μιχάλης διαπληκτίζεται συνέχεια με τους συμμαθητές του, ο Μιχάλης συχνά τους ειρωνεύεται, ο Μιχάλης μερικές φορές επιτίθεται...

Και τί έμαθα εγώ τα επόμενα λεπτά μιας συζήτησης που βάζω στοίχημα δεν θα ξεχάσω ποτέ;

Ότι ο Μιχάλης ένα απόγευμα ρώτησε: "Μαμά, τί έχω...;"

Ότι τα βράδια ο Μιχάλης κλείνεται στο δωμάτιο του και κλαίει.

Ότι και μαχαίρι να μου βγάλει μαθητής, δεν έχω καμία όρεξη να τον τιμωρήσω...

Απολογίες διδάσκοντα...

Οι φίλοι του παρόντος ιστολογίου μάλλον έχουν καταλάβει ότι από τα Χριστούγεννα το "Ας μπούμε σε μία τάξη" έχει περάσει σε κατάσταση πλήρους αδράνειας...

Το φαινόμενο είναι μάλλον προσωρινό

πάλι με χρόνια με καιρούς και τα λοιπά και τα λοιπά.

Αυτό που χρειάζεται είναι να καθησυχάσω όσους ενδιαφέρθηκαν μήπως έχει γίνει κάτι ανησυχητικό στη ζωή μου, κάτι που με εμποδίζει από το να γράφω τις σκέψεις μου γύρω από τη διδασκαλία. Και φυσικά να τους ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον τους...

Όλα καλά παίδες! Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας... Η ζωή συνεχίζεται μια χαρά, το ίδιο και οι περιπέτειες μου στις τίγκα πιτσιρικαρία τάξεις...

Απλά, όπως σε κάθε πραγματικά δημιουργική διαδικασία, έτσι και στο "Ας μπούμε σε μια τάξη", κάποια χρονικά διαστήματα απόλυτης απραξίας είναι απαραίτητα για τη συνέχεια.

Και φυσικά, το πόσο μεγάλο μπορεί να είναι ένα τέτοιο χρονικό διάστημα απραξίας δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς.

Ούτε καν ο "δημιουργός" ούτε όποιος ψιθυρίζει δίπλα του...

Όλες οι δημοσιεύσεις του 2007!

Ας μπούμε σε μια τάξη!

Στο κείμενο που ακολουθεί, έχω κάνει μια προσπάθεια να συμπεριλάβω όλες τις δημοσιεύσεις που έγιναν μέσα στο 2007 στο "Ας μπούμε σε μια τάξη". Ελπίζω ότι κάτι τέτοιο θα βοηθήσει μελλοντικούς επισκέπτες να βρουν ευκολότερα την δημοσίευση που τους ενδιαφέρει...

Η όλη ιστορία ξεκινά φυσικά Σεπτέμβρη μήνα με μια ευχή.

Η συνέχεια γίνεται με ορισμένες σκέψεις πάνω στο θέμα "διδασκαλία της επιστημονικής μεθόδου". Συνολικά, το φλερτ του παρόντος blog με τις επιστημολογικές συζητήσεις συνεχίζεται ακάθεκτο μέχρι σήμερα: Το αντικείνο της συζήτησης μπορεί να είναι μια εκδήλωση, η χρήση της Βικιπαίδεια στη σχολική τάξη , μία σχετική powerpoint παρουσίαση ή ο χειρισμός του λάθους των μαθητών, πάντα όμως οι συζητήσεις βρίσκουν χώρο για να επεκταθούν και στα λημέρια της επιστημολογίας.

(το γιατί θεωρώ τέτοιες συζητήσεις απαραίτητες για τους διδάσκοντες τις φυσικές επιστήμες, θα το βρεις διάσπαρτο σε αυτές τις δημοσιεύσεις...)

Με τη μορφή πρακτικών συμβουλών για τη διδασκαλία, έχουν γίνει προτάσεις για:

- το διαχρονικό ζήτημα της παπαγαλίας,

- το επίσης διαχρονικό ζήτημα "διαχείριση της τάξης" (κυρίως εδώ, αλλά και λίγο χιουμοριστικά εδώ)

- το πώς πιστεύω ότι πρέπει να χειριζόμαστε τα λάθη που κάνουν οι μαθητές μας

- το πώς μπορούμε να διευκολύνουμε τις περιπέτειες μας με τα καινούργια εργαλεία που μας παρέχει το διαδίκτυο (ιστολόγια, RSS και προγράμματα wiki).

- το πού μπορούμε να βρούμε χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό: κείμενα, προσομοιώσεις, ιστοσελίδες (εδώ, εδώ και εδώ) ή videos

- τη σημασία των προφορικών παρουσιάσεων από την πλευρά των μαθητών

- τη χρήση κινουμένων σχεδίων στη διδασκαλία

Δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν και οι δημοσιεύσεις από την πλευρά της διδακτικής των φυσικών επιστημών. Τέτοιες αφορούν τον εποικοδομητισμό, τις εναλλακτικές ιδέες των μαθητών ή το ανακαλυπτικό μοντέλο για τη διδασκαλία και τη μάθηση.

Οι συχνοί επισκέπτες ίσως επιβεβαιώσουν το "κόλλημα" του γράφοντος με το θέατρο και την πεποίθηση του ότι, εκτός από οτιδήποτε άλλο, κάθε διδασκαλία είναι μια θεατρική παράσταση. Η κουβέντα λοιπόν γύρω από τη χρησιμότητα του θεάτρου στη διδασκαλία φυσικών επιστημών και όχι μόνο ξεκίνησε με το πώς υπάρχουμε σαν ηθοποιοί μέσα στις τάξεις και συνεχίστηκε με προτάσεις ένταξης του θεάτρου στη διδακτική διαδικασία.

Υπάρχουν δημοσιεύσεις που ασχολούνται με τους μαθητές που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Τις απόψεις μου για το θέμα της δυσλεξίας μπορείς να τις βρεις εδώ, ενώ μία μέθοδο εκμάθησης του πολλαπλασιασμού, την οποία θεωρώ κατάλληλη και για τους συγκεκριμένους μαθητές, θα βρεις εδώ.

Πολλές φορές οι δημοσιεύσεις μου προτείνουν στους αναγνώστες μια εκδήλωση ή ένα συνέδριο, οπότε βρίσκω κι εγώ την ευκαιρία να γράψω και καναδυό απόψεις...

Φυσικά ο όρος "εκδήλωση" χωράει πολλούς, οπότε ας πω ότι έχω αναλυτικότερα αναφερθεί σε:

- συνέδρια διδακτικής (εδώ, εδώ και εδώ),

- σεμινάρια για εκπαιδευτικούς,

- διαγωνισμούς,

- καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που σχετίζονται με την επιστήμη,

- χρυσοστόμεια!

Οι κουβέντες περί εκπαιδευτικής πολιτικής αραιά και που μας επισκέπτονται... Αφορμές;

Το ζήτημα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης ("με το ζόρι θα μάθεις"), το επιχείρημα του χαβαλέ στις μαθητικές καταλήψεις ή η γνωστή έρευνα PISA2006 ... [Μιλώντας για πολιτική, για ένα ενδιαφέρον περιστατικό από τη σχολική τάξη με αφορμή τη γιορτή του Πολυτεχνείου, μπορείς να διαβάσεις εδώ].

Και τέλος, για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουμε στη χώρα που ονομάζεται blog-όσφαιρα, στο μικρό μας μαγαζί έχουμε και:

- μία λίστα με ιστολόγια συναδέλφων που έχω ξεχωρίσει,

- μία συζήτηση με αφορμή το διαγωνισμό εκπαιδευτικών ιστολογίων "edublog awards",

- τη συμβολή του "Ας μπούμε σε μια τάξη" στην Blog Action Day με θέμα το περιβάλλον

- τη συμβολή του "Ας μπούμε σε μια τάξη" στο blog-οπαίχνιδο "πού θα ήθελες να δεις γραμμένο το όνομά σου;"